Così mi comportai, quando nelle tasche di mio marito trovai due voucher per una crociera nel Mediterraneo. Su uno di essi era scritto il nome di unaltra donna.
Incontrai mio marito, Federico, alla fermata dellautobus a Piazza Garibaldi. Successe che, mentre cercavo il portafoglio, mi caddero le chiavi. Era già buio e non riuscivo nigdzie ich znaleźć. Federico mi aiutò a je odnaleźć. Podziękowałam mu, a potem okazało się, że jedziemy tym samym autobusem.
Federico odprowadził mnie aż do domu, rozświetlonego lampionami. Potem zaczęliśmy się spotykać, a po pół roku wzięliśmy ślub w małym kościele na Trastevere. Federico powtarzał, że zakochał się we mnie od pierwszego spojrzenia. Przez pierwsze trzy lata nasze życie płynęło spokojnie niczym leniwa rzeka pełno było kawy, wspólnych spacerów i śmiechu. Potem Federico dostał nową pracę w Mediolanie. Niedługo później zauważyłam zmiany stał się coraz bardziej skryty, obcy, jakby przesłaniała go mgła. Milczałam, sądząc, że to tylko figle mojej wyobraźni. Aż któregoś dnia Federico powiedział, że wyjeżdża na służbowy wyjazd na dwa tygodnie.
Gdy mój mąż poszedł pod prysznic, postanowiłam wyprać jego spodnie. W ich kieszeni trafiłam na dwa bilety na rejs promem po Morzu Tyrreńskim. Na jednym widniało włoskie imię Giulia. Zrozumiałam wtedy, że Federico mnie zdradził, depcząc moje uczucia i zaufanie.
Złość wytrawiła moją duszę jak mocne espresso w gardle. Milczałam jednak nie chciałam dać po sobie nic poznać. Zadzwoniłam więc do starego przyjaciela z liceum, Matteo, z którym zawsze dobrze się dogadywałam. Poprosiłam go, by mi pomógł. Razem poszliśmy do tego samego baru przy nabrzeżu, gdzie Federico spotkał się ze swoją kochanką. Udaliśmy razem z Matteo, że jesteśmy parą. Gdy Federico nas zobaczył, oblał się winem jak niewprawny kelner i podbiegł do nas pełen pretensji, oskarżając mnie o zdradę. Spojrzałam mu prosto w oczy i powiedziałam:
Ty myślałeś, że możesz mnie zdradzać, a ja nie mogę odpowiedzieć tym samym? Zobacz, jak szybko znalazłam pocieszenie!
W pobliżu stała także Giulia, kochanka Federica, ubrana w zieloną sukienkę, zupełnie zagubiona. Wyglądała, jakby właśnie odkryła, że świat jest zrobiony z makaronu. Okazało się, że nawet nie wiedziała, iż Federico jest żonaty. Zdradził nie tylko mnie, ale i ją, mieszając nasze życia jak sos pomidorowy.
Wkrótce rozwiodłam się z Federicem. Nie mogłam wybaczyć mu zdrady; w moim domu już zawsze miała unosić się samotność jak zapach bazylii.
Sześć miesięcy później poślubiłam Matteo w małym, jasnym kościele w Portofino. Z nim jestem naprawdę szczęśliwa. Giulia i Federico także szybko się rozstali; Giulia nigdy nie wybaczyła Federicowi, że nie powiedział jej, iż jest już żonaty. Czasem w snach widzę ich wszystkich tańczących na Piazza Navona, nie wiedząc, czy śnią, czy są już przebudzeni.
